|
سس کچاپ نوعی سس است که با گوجه فرنگی پوره شده ، سرکه ،
شکر ، نمک ، فلفل و انواع ادویه از جمله دارچین و میخک
تهیه می شود. گاهی برای داشتن طعم بهتر به آن پیاز ریز شده
، سیر و کرفس نیز می افزایند.
تاریخچه این سس به قرن 17 میلادی بازمی گردد که ریشه در
فرهنگ چین دارد و برگرفته از قلمه گوجه و بادنجان است. در
فرهنگ چین منظور از سس کچاپ یعنی عصاره گوجه فرنگی و
بادنجان.
این سس کم کم وارد اروپا شد و در سال 1830 به عنوان یک
دارو برای سینه درد و گلو درد به کار گرفته شد. در این سس
انواع ادویه شامل آویشن ، پودر نعنا و پونه اضافه می شد و
به صورت دارو روی نان مي گذاشتند و میل می کردند.
در آغاز قرن 19 به هر سسی که با سرکه مخلوط می شد ، سس
کچاپ می گفتند. با گذشت زمان کم کم این سس به عنوان یک
چاشنی و نه دارو در میان مردم محبوبیت پیدا کرد. در اروپا
به جای پیاز و ادویه ، قارچ خرد شده به سس کچاپ می
افزودند.
در سال 1850 گوجه فرنگی را با دست کاملاً له می کردند سپس
نمک به آن می افزودند و مدت دو ساعت روی حرارت قرار می
دادند و بعد از گذراندن از صافی به آن فلفل سیاه ، جوز
هندی و زنجبیل می افزودند. البته برای اینکه این سس فاسد
نشود و کپک نزند به آن نمک زیاد و سرکه می زدند.
جالب اینجاست که توجه مردمان آمریکای شمالی در آغاز قرن 19
به گوجه فرنگی با سس کچاپ جلب شد زیرا آنان اعتقاد داشتند
که گوجه فرنگی سمی است و هیچ گاه در غذاها از آن استفاده
نمی کردند اما با ورود سس کچاپ به آمریکا ، آنان متوجه طعم
و مزه خوب گوجه فرنگی شدند.
در ابتدای قرن 20 شکر و شیرینی نیز به همراه خیار رنده شده
، به سس کچاپ اضافه شد. در اوایل قرن 20 فردی به نام «
هینز » کارخانه ساخت سس کچاپ را راه اندازی کرد. البته تا
مدت ها بر سر استفاده از بنزوات سدیم به عنوان ماده
نگهدارنده چاشنی ها بحث و جدل بود.
در آغاز سس های کچاپ را داخل بطری های شیشه ای می ریختند
که ریختن آن روی غذا مشکل بود. البته بطری های شیشه ای در
برابر رطوبت و اکسید ، سس را محافظت می کردند اما به دلیل
سفت و غلیظ بودن سس کچاپ ، بیرون آمدن آن از بطری شیشه ای
کار آسانی نبود. بنابراین از اواخر قرن 20 به بعد سس کچاپ
را درون بطری های نرم پلاستیکی ریختند و به آن انواع
افزودنی اضافه کردند که در برابر رطوبت مقاوم بماند.
امروزه سس کچاپ در منازل و رستوران ها مورد استفاده قرار
می گیرد و میزان محبوبیتش در میان کودکان بسیار زیاد است.
البته پزشکان معتقدند که این سس به دلیل شور و شیرین بودن
و افزودنی های شیمیایی برای بدن مضر است و باید در مصرف آن
حد اعتدال را رعایت کرد ، از سوی دیگر نسبت به سس مایونز
سالم تر است زیرا در سس مایونز مقدار زیادی روغن و تخم مرغ
به کار می رود که سلامتی انسان را به خطر می اندازد.
قبلاً سس های گوجه فرنگی ، آبکی و رقیق بودند اما مردم
تمایل به سس کچاپ غلیظ داشتند. بنابراین طبق خواسته مردم
این سس به غلظت ماست تهیه شد. |
کاربر مهمان خوشآمدید!
ورود:
